De Ruben Hoeke band in Denemarken
Midsommerfesten in Nykøbing (Sj)
vrijdag 22 en zaterdag 23 juni 2007
Tja, weet je wat het is...? Normaal gesproken vinden we een uur rijden naar Zaandam al lang, dus wie verwachtte nou dat wij helemaal naar Denemarken zouden rijden om ons bandje te zien? Toch hadden we het al aangekondigd hoor, want we wisten al zo'n twee jaar van de plannen en hadden toen meteen al het idee dat we daar bij wilden zijn. Dus toen er opeens twee Deense optredens in de agenda op de site van de band verschenen, zijn wij meteen een paar vrije dagen gaan plannen. Helaas was er in het begin erg weinig informatie; we wisten alleen dat het in Nykøbing zou zijn... dus wij googlen, en wat denk je? Zijn er dríe plaatsjes die zo heten. Nou ga dan maar eens uitzoeken waar je moet zijn. Denemarken is zó groot, dat je niet even tussen die plaatsjes heen en weer kan rijden om een band te zoeken 
Ik moet toegeven dat ik enorm om informatie heb lopen zeuren, terwijl de band eigenlijk ook nog van niets wist. Toen opeens de toevoeging (Sj) in de agenda verscheen, wisten we in ieder geval waar we moesten zijn: op het eiland Sjaelland, hartstikke ver rijden van ons logeeradres vandaan. Drie uur hoor! Dat is dus drie keer naar Zaandam, of één keer naar Middelburg, pfff. En daarna nog een keer terug natuurlijk...
Leuke bijkomstigheid was wél dat we nu dan eindelijk eens over de tolbrug zouden rijden, want dat hadden we ook al een paar jaar in de planning. Met twee mopperende pubers op de achterbank ("Zijn we er al?"
) zagen we dat niet zo zitten. Maar met z'n tweeën... oké dan.
We gingen donderdag op reis. Zó makkelijk met z'n tweeën: alle kleding in één tas gepropt, een rugtas gevuld met brood, fris en snoep op de achterbank en karren maar. Wij doen er zo'n 8 uur over; we stoppen maar kort, en we rijden niet harder dan 110 km p/u, want dat kan ons oude autootje niet aan. We kwamen rond 4 uur op de plaats van bestemming. Lekker op tijd voor de thee met cake en alle tijd om bij te praten. Reuze gezellig is dat, want onze vrienden hebben een grote tuin, waarin altijd wel een beschut plekje is om te zitten. We troffen het enorm met het weer, want de voorspellingen waren niet optimistisch, maar wij zaten in de zon 
Zo hadden we ook alle tijd om plannen te maken voor de dag erna: de eerste dag van de midzomernachtfeesten. We hadden al snel besloten dat we maar één in plaats van twee dagen naar Nykøbing zouden gaan; daarvoor is de afstand toch écht te ver. We hadden al zo'n beetje uitgerekend hoe lang we moesten rijden, dus wisten we al dat we vroeg op pad moesten als we niet te laat wilden komen. De band zou om 3 uur 's middags spelen. Nog even de route uitgestippeld en op tijd naar bed (nou ja...
).
Vrijdagochtend hebben we eerst naar het Deense weerbericht gekeken. Ondanks dat we er niet veel van verstonden was de boodschap duidelijk: we zagen dikke wolken over Sjaelland trekken die boordevol regen zaten. Ze hadden het over 50 mm water! Precies waar wij moesten zijn!!! Dus regenkleding en paraplu's in de achterbak en toch maar vol goede moed op pad. Joh, misschien is het wel in een tent of zo...? Je weet maar nooit.
Onderweg hebben we het getroffen hoor. De zon scheen uitbundig en de helft van de route kenden we nog van vorig jaar, dus tot zover geen problemen. De tolbrug was een ander verhaal: die was helemaal nieuw voor ons. Duur ook, dat dan weer wel. Maar oké, we konden Sjaelland gaan verkennen. Hier kwam de kaart, die we vorig jaar hebben gekocht, goed van pas. Alle wegnummers staan keurig aangegeven, dus we reden er in één keer op af. Die zwarte wolken die we voor ons zagen, zaten ons wél een beetje dwars, want wij reden er recht op af 
In de verte regende het hard, terwijl wij nog in de zon reden. Wat een prachtig uitzicht trouwens...
Ondertussen werd het later en later. Zouden we het wel in drie uur redden en zouden we nog op tijd komen? We konden er toch niet zo ver meer vanaf zitten... toch? Uiteindelijk slingerde de weg zich langs de wolken, naar de zon toe, en toen waren we er 'al'. Ruim op tijd, wie had dat gedacht. Het terrein was één grote prutbende. Een vrachtwagen stortte zand om de boel nog enigszins begaanbaar te maken. Wij deden net of we gek waren (was niet moeilijk) en stapten zelfverzekerd duur de prut naar de achterkant van de feesttent, met een blik van 'wij horen erbij'. Dat werkte. Niemand hield ons tegen en al snel zagen we Ruben. "Hey! Jullie zijn er!" Is het erg interessant voor jullie om te weten wat er toen gebeurde? Oké, kus kus, knuffel, babbel babbel, je kent het wel. Zoals altijd, maar dan uitbundiger... O eh, trouwens, Remco was er helaas niet bij, wegens ziekte. Arjen Knaap verving hem. Dat je straks niet denkt: wie is dat op die foto's, snap je?
We kregen te horen dat dit de eerste keer was dat dit festival werd georganiseerd en helaas was dat te merken. De mannen waren al een paar uur aan het wachten, want pas om half 3 werd de stroom aangesloten, en er was al één band weggegaan, omdat ze nog andere verplichtingen hadden. Zonder één noot te hebben gespeeld... Onze mannen stonden te springen, want zij hadden ook nog geen noot gespeeld en ze mochten nog niet soundchecken, want The Black Sheep, een folkband uit Schotland, was maar vast begonnen. Het duurde en duurde maar... uiteindelijk hebben ze drie kwartier op het podium gestaan! Voor een soundcheck! Volgens mij hebben ze hun hele repertoire er in één keer doorheen gerost, terwijl het onderhand toch wel eens tijd werd voor de échte optredens. Cees, vriend en begeleider van de band, kwam onze mannen vertellen dat ze meteen konden optreden. Niks soundchecken, meteen spelen. Daar hadden ze wel oren naar en zelfs de organisatie was blij met hen, zeiden ze. Toch ontstond er nog verwarring toen ze na twee nummers gewoon doorgingen met spelen. Het was toch een soundcheck...? 
Toestand! Maar oké, de mannen speelden onverstoorbaar door, ondanks het slechte geluid (!) en het geharrewar eromheen. Wij hadden duidelijk in de gaten dat ze het niet bijzonder naar hun zin hadden, dus we besloten we (beetje flauw) om heel hard "We want more!" te roepen na afloop 
Waarop Ruben "Hou op!!!" riep (gniffel). Je ziet het: we hebben ons die middag erg vermaakt. Niet in de laatste plaats door de enorme bekers Tuborg die daar werden geschonken (bedankt band! het was lekker, *hips*). Voor de goede orde: Rich dronk cola, want we moesten nog wél veilig naar huis hè... Ik mocht in ieder geval niet meer rijden (wat sowieso verstandiger is, haha...).
Ach, nou ben ik een heel verhaal aan het vertellen, vergeet ik de foto's bijna. Kijk, hier zie je de mannen 'on stage':
Leuk kiekje wel hè? Wil je alle foto's zien? Helemaal aan het eind van dit verhaal staat een link naar het foto-album.
Nou, wat valt er verder nog te vertellen? Die folkband was eigenlijk best leuk, dus terwijl de mannen hun spullen opruimden, vermaakten we ons nog wel met de muziek. Kon ook aan het bier hebben gelegen hoor, want na een tijdje werden wij het gefiedel toch een beetje zat. Maar ja, we hadden die hele soundcheck ook al voorbij horen komen, dus het werd wat veel allemaal. Zo'n doedelzak gaat eens vervelen natuurlijk...
Buiten overlegden we nog even wat we verder zouden doen. De mannen gingen eerst douchen, haren föhnen en optutten en zo en daarna zouden ze gaan eten. En 's avonds laat nog een extra optreden in de kroeg, leuk toch? Of wij met hen mee wilden gaan? Eh ja dus, maar eh... toch maar niet, want na al dat getut zou het toch wel erg laat worden voor we gingen eten en wij moesten nog drie uur terug... en.. en... afijn, we besloten afscheid te nemen. Dus weer knuffel, kus... We hebben hen uitgezwaaid en keken hen na terwijl ze wegreden. De bus had duidelijk moeite om van het prutveld af te komen, maar nadat iedereen weer uit de bus was gestapt en er nog een aanloopje werd genomen, kwam de bus dan toch veilig boven en kon iedereen weer instappen.
Wij zaten uiteindelijk om 11 uur 's avonds aan de hotdogs; een heerlijke verrassing bij 'thuis'komst. We hadden in de auto wel gegeten hoor, maar toch... En we lagen laat in bed, zodat we de volgende dag wat lang hebben geslapen. We schrokken om 11 uur wakker! Dat zijn nog eens muzikantentijden, haha... De rest van de zaterdag hebben we ook maar rustig aan gedaan, want we waren wel een beetje gaar van alle gereden kilometers. De band moest die middag weer optreden, maar dat verliep even rampzalig als de dag ervoor, hoorden we. Gelukkig was het optreden in de pub op vrijdagavond wél erg leuk. Toch wel jammer dat we daar niet bij waren... 
Wij hebben zaterdagavond nog over het water gekeken of we de vreugdevuren konden zien aan de overkant. Bij het midzomernachtfeest worden altijd vuren aangestoken om de heksen weg te jagen. Leuke traditie en we konden zowaar wat vuren zien. Moeilijk op de foto te krijgen, maar geloof me, het was écht leuk om te zien
Zondag zijn wij om 10 uur 's ochtends vertrokken, zodat we rond etenstijd weer thuis zouden zijn. De weersverwachtingen waren nog steeds niet helemaal geweldig, maar toen we wegreden, scheen de zon. Na een uurtje rijden, vlak voor de grens naar Duitsland, begon het te regenen. Nou, je wilt het niet geloven, maar vóór Hamburg hebben we bliksem gehad en een waterhoos over ons heen, waardoor we helemaal niets meer konden zien en we zelfs nog een tijdje op de vluchtstrook hebben gestaan... en nóg een hoosbui gehad... Geen prettige rit dus en we hadden écht geen zin om terug te gaan. Bah, dat hele eind naar Nederland... waarom is de terugweg toch altijd zo lang? Gelukkig klaarde het voorbij Hamburg weer op en eigenlijk is de rit verder prima verlopen. Wel weer regen in Nederland, maar oké, dat was te doen. Thuis kregen we nog wél een onaangename verrassing, want die vrijdagavond had het hier enorm gestormd en gehageld! Al onze planten stuk! De hele tuin verwoest... puinhoop. Nou ja, in ieder geval kunnen we terugkijken op een geweldige mini-vakantie met een heerlijke middag in Nykøbing!Gaan we volgend jaar weer? 
bravenet.com