De Instuif

Wijk aan Zee

Zondag 14 September 2008

De Instuif in Wijk aan Zee; wij komen hier vandaag voor de 3e keer. We hebben onze hond Bandit meegenomen, want het is hier een paradijs voor onze waterrat. Bandit jankt, springt, trekt aan de riem en wil zo snel mogelijk naar het water toe. Wij willen eigenlijk meteen naar de strandtent, want de band is waarschijnlijk al aan het spelen. Bandit gedraagt zich echter zó onmogelijk, dat Richard besluit toe te geven. Terwijl man en hond richting zee lopen, ga ik op zoek naar onze muzikale mannen.

Het podium is nog leeg, waar is iedereen? Al snel zie ik Ruben binnen komen. Ik ben weer eens als een blind paard naar binnen gestormd, zonder iemand te zien. Zijn ze gewend hoor, dat doe ik wel vaker

Na een korte begroeting beginnen ze te spelen. Ondanks de drukte op de weg hier naartoe, waardoor we ruim een half uur langer onderweg waren dan verwacht, zijn we dus toch nog op tijd. Na een minuut of 10 komen Richard en Bandit ook binnen. Bandit besluit zich vlak voor mijn voeten eens lekker uit te schudden en z'n kop aan mijn broek af te vegen. Erg verfrissend die natte plekken... bedankt hoor... en Ruben maar lachen

Jammer dat de zon zo uitbundig schijnt; de meeste mensen blijven buiten zitten. Na een tijdje staat er maar een handjevol liefhebbers voor het podium. Voordeel daarvan is wel dat Richard uitgebreid foto's kan maken. Altijd moeilijk met het licht van achteren, vandaar dat Rich van alle kanten plaatjes schiet. Opeens zie ik hem achter een plant opduiken, terwijl hij tussen de bladeren door foto's maakt. Heel artistiek...

Arjen zit tussen de deuren, uit de wind, met zijn rug in de volle zon. Muziek maken is vandaag een warme klus. Aan Frank is dat trouwens niet te merken, want hij zingt, danst, gilt en gooit alle remmen los. Zoals altijd. In het nummer Dirty little women zit een kort, gesproken stukje tekst. Deze keer maakt Frank er een complete roman van. Wat een verhaal! Ik kan het hier helaas niet herhalen... Het is jammer dat er zo weinig mensen aanwezig zijn die het kunnen horen. Dit optreden zou in een uitverkochte schouwburg moeten plaatsvinden. Wat een voorstelling!

Dit doet me terugdenken aan de cd-presentatie, na alweer twee en half jaar geleden, toen Frank zich in een gospel-outfit hulde en volledig uit z'n dak ging. Die gedenkwaardige dag zouden wij zó over willen doen.  Geweldig nieuws is dan ook, dat de mannen een nieuwe cd gaan opnemen. Wij kijken er al met spanning naar uit!

Vol bewondering kijk ik naar een vrouwelijke fan die, zonder zich van iemand iets aan te trekken, in haar eentje begint te dansen. Ze beweegt steeds feller op de muziek en Frank reageert hierop door van het podium te springen (geen zorgen, het is maar een heel klein afstapje  ). Ze staan tegenover elkaar te swingen en ik voel me opeens wat stijfjes. Om mezelf een houding te geven, geef ik Bandit maar weer eens een aai over z'n kop. Richard reageert door snel een paar foto's te maken. Als Frank even later z'n plek op het podium weer heeft ingenomen, eindigt het nummer met een zoen van de blonde dame.  Ze wandelt weg alsof ze deze voorstelling al jaren samen opvoeren. Heel gewoon, alsof het erbij hoort. Heel verrassend, en leuk!

Zoals gewoonlijk vliegt de tijd en het optreden is weer veel te snel voorbij. Voor de bandleden de spullen inpakken, nemen we afscheid. Bandit heeft tussen de twee sets door nóg een keer gezwommen, en we zien dat hij moe begint te worden. Tijd om naar huis te gaan. De rit naar huis gaat een stuk sneller dan op de heenweg. Volle kracht vooruit! Net als ons bandje...