Theater 'de Kunstgreep' in Oostzaan

Zaterdag 14 Februari 2009

Het begon allemaal toen Richard op z'n werk (hij is postbode bij TNT) de cd 'Sugar' liet horen. Zijn baas bleek erg van blues te houden en de cd sloeg in als een bom. Een collega'tje van Rich hoorde de cd ook en ook zij was helemaal onder de indruk. "Wat een gave muziek is dit zeg!' En voor we het wisten had ons bandje er twee die hard fans bij.  Missie geslaagd  en we begonnen plannen te maken om hen mee te nemen naar een optreden. Eerst nog even een cd besteld (want ons exemplaar wilden we absoluut terug!), waarbij bleek dat we het allerlaatste exemplaar toegestuurd kregen. Nét op tijd... (geen paniek! er worden nieuwe gedrukt).

Een theaterconcert is de beste kennismaking met de band. Je bent veel meer betrokken bij de muziek als je rustig zit te luisteren. Wij hadden al kaarten besteld voor het optreden in Oostzaan, al snel konden we er nog twee bestellen en het aftellen kon beginnen... En jawel, natuurlijk gingen we ruim op tijd op pad, zodat we veel te vroeg in Oostzaan waren. En deze keer was het niet eens onze schuld, want wij hoefden niet zelf te rijden. Nee, de nieuwe fans wilden niets missen en hebben nu al dezelfde afwijking als wij: liever véél te vroeg dan één minuutje te laat

Nou, daar stonden we dan naast een groot glazen gebouw met aan de ene kant een café en aan de andere kant een gemeentehuis... zaten we wel goed? We besloten even om het gebouw heen te lopen en keken zo'n beetje het café in... Vier bekende hoofden achter het glas: de band zat te eten. We liepen snel door, zodat ze ons niet zouden zien, en zo belandden we achter het gebouw, naast een begraafplaats. De ingang zou vast aan de voorkant zitten, bedachten we. Maar we wilden niet meer langs het café lopen, zodat we het hele gebouw in de rondte liepen. Uiteraard was de ingang naast het café  We slopen naar binnen (zie je het voor je? we hebben het hier over vier volwassen mensen), belandden in een grote hal waar niemand was, ontdekten dat het theater boven was, maar dat zag er ook al zo leeg uit... en besloten toen maar een biertje te pakken in het café. Ach ja, we waren dan ook maar anderhalf uur te vroeg

We gingen aan een tafeltje zitten, vlak bij de ingang, ver bij de etende band vandaan. En dat terwijl we normaal gesproken op hen af stormen  Maar goed, dit was tenslotte geen standaard optreden en wij zouden in hun plaats erg zenuwachtig zijn geweest en niet gestoord willen worden, dus tja... Rich en ik gingen allebei met ons rug naar de band toe zitten om ieder oogcontact te vermijden. Het bier werd besteld (Spa rood voor de Bob), de werk verhalen vlogen over tafel en al snel zaten we te gieren van het lachen. Daar ging de annonimiteit, dachten we. Maar nee, ons bandje had nog steeds niets in de gaten.

Bij biertje nummer twee kwam Frank opeens voorbij stormen. Hij liep ons straal voorbij en liep naar buiten. Even later zag ik een woeste krullebol achter een raampje.    Frank  had Richard gezien en hij kwam snel weer naar binnen. Het werd een kort gesprekje en we konden duidelijk merken dat Frank wat zenuwachtig was. Er was tenslotte nog niemand, nou ja wij vieren dus, maar verder was het nog akelig stil hè....

Natuurlijk kwam het allemaal goed. Een kwartier voor aanvang zoefden de mannen ons voorbij. Ze keken niet op of om. Hoezo zenuwachtig?  Vlak daarna stroomde het publiek binnen. Snel de glazen leeg, nog even plassen, en vlug naar boven om nog een goed plekje te bemachtigen. Moesten we ons nog een beetje haasten ook...  We hadden geen camera bij ons. Dat hadden we bewust niet gedaan, en zo hoefden we ook niet persé op de eerste rij te zitten. Zo hadden de mannen ook geen last van ons, want altijd maar weer die bekende koppen op de eerste rij wordt ook vervelend (wat ontzien we ons bandje de laatste tijd hè).

Nu heb ik al een lang verhaal geschreven, maar nog geen woord over het optreden zelf. Ik zou een boek kunnen schrijven over alle optredens van ons bandje, en wie weet, misschien doe ik dat ooit wel eens. Het hoofdstuk Oostzaan wordt bijzonder, want dit optreden was één van de beste ooit. Ruben, Frank, Arjen en Ralph zijn een succesformule. Deze opzet werkt. Je voelt de magie tussen deze mensen. Ze hebben er plezier in, zitten op één lijn en zijn allevier geweldige muzikanten. Op dit moment zijn ze bezig met de voorbereidingen van een nieuwe cd en in het theater konden we zien en horen dat ze helemaal op de goede weg zitten. De nieuwe nummers die ze speelden waren prachtig en wat ons betreft mag die cd morgen al uitkomen! Ondanks wat tegenslagen in het begin: een gebroken snaar tijdens het eerste nummer, en hier en daar ging het spelen nét niet helemaal soepel, wat volgens ons allemaal te maken had met zenuwen, zetten ze een geweldig optreden neer. Of misschien dankzij het feit dat het niet helemaal perfect was? Hun optredens zijn echt. Het leeft. Wie een voorgeprogrammeerde show wil zien moet naar Madonna gaan. Ruben en z'n mannen spelen op een spontane manier. Er staat niet zoveel vast van tevoren. Toen ik Ruben om een setlist vroeg, bleek dat alleen de eerste 6, 7 nummers vast stonden, maar verder speelden ze wat hen op dat moment het beste leek. En zo kan ik dus alleen nog melden dat ik weer erg onder de indruk was van Misty Morning, Lord I feel tired en het prachtige nummer van Fleetwood Mac: Need your love so bad. Kippenvel... Drummer Arjen en bassist Ralph werden ook nog even in het zonnetje gezet. Ze speelden allebei een solo (altijd erg leuk!), waarbij Ruben en Frank van het podium gingen. Voor Ralph was dit zijn eerste theater optreden en dat leverde hem een extra applaus op van het publiek. En terecht!

Het publiek luisterde aandachtig en aanvankelijk was het wat stil in de zaal. Maar na de pauze werd duidelijk dat het publiek wel degelijk genoot. Ook onze gasten zaten er eerst wat stilletjes bij, maar ze waren diep onder de indruk. Aan het eind van de avond kregen de mannen een staande ovatie van het publiek en natuurlijk kon een toegift niet uitblijven. De spanning was er af en de band ging nog even helemaal los. Iedereen bleef staan! Heel leuk!

En toen was alles weer voorbij. We wilden nog niet naar huis, net als de rest van het publiek, en we wurmden ons nog even het overvolle café binnen. Onder het genot van een biertje nog even nagepraat, plannen gemaakt voor een volgend bezoekje aan de band, en toen gingen we toch maar, met een beetje tegenzin, naar huis.